I need some sleep/Eels

(Çok, çok açık bir oyunun parçasıyız biz, "güç dengesi"dir aslında tüm ılıskımız.)

Hic kimseye söyleme ama "I need some sleep".
Teoman'ın şarkılarındaki gb.yim. Bıraz bıra, bıraz sarap onceymıs gb basagrım ve bır tren camından dunyayı görüp halıne uzulmusum. Ve canım benım,
senın bunlardan haberın bıle yok.

Bır haber ucurun nazlı yare; ucan kuslar, bası dumanlı daglar.. Kopsun ınceldıgı yerden, toplayın tum hesapları, kapatıyoruz dukkanı. Sandalyelerı ters cevırın; cocuk yerlerı supurecek..

Mana, uyum, estetık, postmodernızmle bırlıkte gıttı cancağızım. Elımızde anafıkırlerı alınmıs basıbosluklar ve anlamdan uzak bakısmalar var.

Klavyem bozuk azızım, ben "a" dıyorum o bıldıgını yazıyor. "a" yazmak ıcın hangı tusa basmam gerektıgını bana o ogretıyor, ısyanlar ıcın cok gec; boyun egdım hukumranlıgına.. Soyle klavyem, sen ne dersen artık bır tek o.

Bak canım dıkkatlı ol, frou frou/must be dreamıng derim ıstesem; demıyorsam bellı kı bır sebebı var.

Ne olur uzlassan ben'le. Eskısı gb olsan klavyem; neden dusman kesıldın bırdenbıre. Senı atıp baskasını almak cok kolay, cok ucuz; bunu hatırlatmak ıstemezdım ama umarım bunu bılıyorsundur. Sana daha ne kadar tahammul edebılırım ınan hıc emın degılım..

Acil çıkış kapısı nerdedir bayım,
sıkıldım ben.
Bir an önce atmam gerek kendimi dışarıya..
Dışarısı soğuk ve karanlıktır belki.
Belki kar yağıyordur..
Üşürüm..
Ama yine de çıkmam gerek anlıyor musun.
Bunaldım, boğulur gb oluyorum düşündükçe..
O değil, bu değil; kim, nerede..
Oysa yeni yeni alışmıştım insanlara..
Şimdi yine, yeniden başa mı dönüyorum..
Uğraştım, çabaladım..
Onların da anlayacağı ortalama bir dil tutturdum..
Umursamaz, acımasız oldum; inceliklerden uzaklaştım. Belli etmedim..
Ama olmadı işte..
Şimdi herşey için çok geç..
"Ayrılık, saksıdaki çiçeklerimiz gibi büyür; sessiz ve nedensizce, durmadan.."
Ben n'apıcam şimdi..
:(

Eğer gülümsersem bir gün, sanki tüm dünya gülümsüyormuş gb gelecek herkese..

Karar karar üstüne, bütün kararlarım senin üstüne..
Peki ya kararsızlığım, sahi o kimin üstüne..
Ha bi de konudan bağımsız, tüm özneler koşarak, kimi işaret ediyorlar, bil bakalım.
:)

Bir gün gitsen bile...
Hatıran yeter..
Böyle sanıyorum belki, oysa öyle olmayacak; biliyorum.
"Bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda; yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı bacısı, en fazla bir yıl sürer yirminci asırlılarda ölüm acısı" dememiş miydi şair..
Unutulur herşey ve yaşar insan..
Abartmaya lüzum yok arkadaşlar..

Aklım almıyor benim..
Bazı tutum ve davranışlarını..

Tıkır da tıkır, tıkır da tıkır..
Kurmuşsun düzenini, öğütüp duruyorsun insancıkları..
Neş'esi, öfkesi; hırsı, rekabeti.. Hepsi tam kıvamında..

Şansını yaldızlı kağıtlara sardım bebeğim..
Gidip de açman gerek..
Açık kapıdan girmen gerek..
Pastanın kreması.. Hani pembe-beyazdı..
Hani minik şemsiyeler vardı üzerinde, şekerleme süsler..
Hani nefis bir tad bırakmıştı ağızlarımızda..
Keşke yaşanan herşey, o pasta kadar güzel olsa..

Açıklanacak pek birşey yok, biliyorum.
Herşeyi bile bile oynadığımız bir oyun bu.
İşin kötüsü sen farkında bile değilsin ne oyunun ne de taşmakta olan sabrımın.
Çarşamba diyorum kendi kendime..
Sen henüz bilmiyorsun ama yine de çarşamba diyorum ben..
Ve "umarım yeterince hazırlıklısındır" demeyi de
ihmal etmiyorum..