Acil çıkış kapısı nerdedir bayım,
sıkıldım ben.
Bir an önce atmam gerek kendimi dışarıya..
Dışarısı soğuk ve karanlıktır belki.
Belki kar yağıyordur..
Üşürüm..
Ama yine de çıkmam gerek anlıyor musun.
Bunaldım, boğulur gb oluyorum düşündükçe..
O değil, bu değil; kim, nerede..
Oysa yeni yeni alışmıştım insanlara..
Şimdi yine, yeniden başa mı dönüyorum..
Uğraştım, çabaladım..
Onların da anlayacağı ortalama bir dil tutturdum..
Umursamaz, acımasız oldum; inceliklerden uzaklaştım. Belli etmedim..
Ama olmadı işte..
Şimdi herşey için çok geç..
"Ayrılık, saksıdaki çiçeklerimiz gibi büyür; sessiz ve nedensizce, durmadan.."
Ben n'apıcam şimdi..
:(