Biriktin içimde..
Atsan atılmaz..
Tutsan tutulmaz varlığın..
Yokolup gitsen içimden..
Yokolup gitsen keşke..

Sevgili içten gelen ses..

Mevsimlerin şaşkına döndüğü zamanlardayız biz şimdi.. Büyük büyük seller.. Kurak-çorak topraklar.. Birşeylerin hükmü geçmiyor artık yeryüzü üzerinde.. Bozmuşuz tüm dengeleri.. Korkuyorum bu durumdan ötürü.. Ve korkumda yalnız bırakıyor beni, felaketin merkezindeki duyarsız bedenler.. Dünya, bizim bildiğimiz dünya değil artık.. Mavisi, yeşili de kalmayacak pek yakında.. Ne olur uyansanız.. Ne olur, bireysel küçük hesaplardan kafanızı kaldırıp büyük yokoluşa kulak verseniz..

Kimim ben bilemiyorum bazen.. İçimde senelerdir yükselen bir ses var.. Bana en yakın duran o ses, kendime dair. Bugünlerde yorucu günlerin acısını çıkartıyor bedenim. Her gün başka bir yerden uyarı sinyalleri veriyor. Hastaneler, muayene odaları, birbirinden farklı doktor ve hemşire prototipleri hayatımı istila ediyor. Yorgun ve hasta bedenim. Ama düzeleceğim. İçimdeki sesle yüzleşmekten kaçıyor bir halim var. Tüm genellemelerin üstünü çizip kategorilerüstü varlığımı içimdeki sese armağan edeceğim. Yavaş yavaş bak sevgili doktor.. Gözlerimin gördüklerine, son teknoloji harikası aygıt'ının algıları yetemez.
Emar denen çin işkencesi, emg nin elektrikli itki'leri, dişlerimden beynime yayılan korkunç matkap sesleri.. Ve dahi parmagımı kesen elektrikli, yakıcı, minik metal parçası.. Ve kulak zarımı tehdit eden ince uzun çubuk.. Bir aydır kullanılmaya direnen sağ elim, bileğim.. Görmeye değil ama bakmaya direnen gözlerim.. Dişlerime takılan korkunç ötesi metal tellerim.. Hangi dahili ya da harici aygıt ben'i iyi'leştirecek sevgili doktor. Hangi röntgen, hangi tetkik zararlı ışınlarıy'la ömrümü kısaltacak.
Hepinizi tek kalemde geçeceğim. Zehirli gülüşleriyle beynimin içini oyan görevlilerinizle tüm hastaneyi Lady Macbeth'in kanlı ellerine teslim edesim var inceden.. Büyük Salon'da aklımı başımdan alan Lady Macbeth.. Yıkama ellerini.. Senin ellerin belki daha temiz kimi aklı evvel modern zaman imgeleri'nden.