Gencecik insanları, yanlış anlamalar, inatlaşmalar ve yoksaymalar yüzünden kaybediyoruz, yine..
Sadece aritmetik bir sayı, ölen kişilerin ederi..
Evde bekleyeni varmış, hayalleri, umutları, sevmeleri..
Bir kurşun sesiyle yokolup gitmiş.. Kaç yazar..
Haberlerde 1,5 dk gösterip hava durumlarına geçelim hemen..
Masasında kağıdı-kalemi, dolabında ayakkabıları, kolunda saati buralarda kalsın da;
ruhu daha 30 olmadan, göçüp gitsin..
Çünkü ben "özgür" olmak istiyorum..
Savunduğun kavramla çelişmesini saymıyorum ama,
hangi gerekçe aklar sanıyorsun ellerindeki bu kanı!

Zaman zaman susar mısınız...

"Birgün yaşamayı bekleme, elinde kalan tek gerçekliğin şu an." diyor güleryüzlü gözlüklü adam..
Yarın daha güzel olmayacak herşey, eğer bugünün kıymetini bilmezse bugün ki sen..

Derin bir kuyuya atılan taş, sana ses getirmedi ise..
Bekle..
Bekle...
Bekle....
Belki sandığından daha derindir o kuyu..
Sabrını tüketme hemen...
Beklemeyi öğrenmeden ayrılma kuyu başından..

Sahi tek derdimiz bu mu imiş..
Biri bizi sevsin, herkes bizi beğensin..
İçimdeki kimlik, içimdeki benlik kim?
O mutlu mu bu'nlardan düşündün mü?
Herkese dört gözle bakıp uzun uzun dinlerken, kendine verdiğin cılız fırsatlar hakikaten adil mi?
Sen çıkamadan, düğümleri çözemeden gideceksin ve üstelik kimseyi de memnun edememiş olarak..
Bu'nu düşünmeye başlaman için geç,
anlamaya başlaman için zaruri bir zaman dilimindesin.
Hatırla..

Açılsam açılsam da uzaklaşsam bugünden..
Birikse günler geceler; anılar, kaygılar üstüste yığılsa..
Sonra içlerinden bir tanesini çekip yıksam koca yığını..
Seçtin seçtin yaşadın; durdun baktın anladın...
Yaşlandın, yaş aldın..
Birgün gelecek ve herkes seni derinden anlayacak sandın.
Hatalar yaptın, pişmansın..
Geri döndürülemeyen an'larda takılı kaldın..
Şimdi sıcak sıcak birşeyler akmakta içinden..
Alışmaktasın uyuşturulan zihnine..
Uyuyacaksın ve bedenini uzaklaştıracaklar gerçeklikten..
Sıradaki gelecek, onu da delik deşik edecek baskıcı mahalleler, imkansız istekler, doymak bilmez sevgi kuyuları..

Sana ne denir bilmem..
Durdun durdun; herşeyleri tozlu raflara kaldırıp düşünmediğimiz günlerde,
gelip de bize eskimiş duygulardan dem vurdun..
Öyle inandın ki, aklımızı çeliyor sendeki kararın karar ruh hali..
Sevgili Yeni, biz umudumuzu yitirmişken eski'lerden; sen nasıl ve nerede sakladın bu ışıltılı renkleri..
Gözlerimizin kamaşması ve çocuk neşemizde payın olacak,
pek yakında..