Zaman akar...
Günler geçer...
Ömrünün kırıntıları ardında kalır..
Geçmişinde bir noktaya dalıp gidersen;
"o ben miydim" diye şaşar kalırsın,
oyunun kuralı bu..
Canını en çok acıtan günler;
gün gelir silik birer iz olur;
anılar defteri'nde..

Bazen aldıkların fazla gelir..
Dolar taşarsın; geçmesini beklersin bu doygunluğun..
Üstünden taşıp aksın, süzülsün fazlalıklar istersin.. Beklersin..
Pür dikkat özen gösterdiklerini bırakıp; hafifletirsin kendini..
Ve görürsün ki sen sıkı sıkı yapışmasan da;
hayat öylece durur..
Kalması gerekenleri tutan güç sendeki özen değil;
yaşamın içindeki ruhtur.
Sen dişlerini sıkı sıkı kapamasan da..
Yumrukların hazırda gardını almasan da..
Olacak olan olur; olmayacak olan da milim oynamaz..
O sebepten..
Bırak..
Akışını bozma oyunun..

Zamanın hızında kaybolup, sürüklenip; başımız dönüyor bugünlerde..
Neler neler umuyoruz, bulamadan eskitiyoruz heveslerimizi..
Yaşlanıyoruz..
Engel olamıyoruz eskiyen bedenimize, ruhumuza, umrumuza...
Zamanı gerid öndürmeye takatimiz, hevesimiz yok..
Ellerimiz iki yanımızda..
Savrulmaya gönüllü..
Ömrümüzü eskitiyoruz..
Acı..