Yaşlanmaktan çok, eskiyoruz..
Köşelerimiz yuvarlanıyor..
İlk kez duyduğumuz şeylerle birlikte merakımız azalıyor..
Suların içine rahatça bırakıyoruz kendimizi..
Ne olur ne biter, az-çok kestirebiliyoruz her durumda..
Pırıltılarımız sönükleşiyor..
Sıradanlık ruhumuza işliyor..
Alışıyoruz..
Hızla çemberin içinde güvenli bir yer tutuyoruz..
-Oh.. Diyoruz..
-Artık kimse bizi göremez.. Burası iyi..