seni blog'luyorum guzel bebek.
soz bıter mı hıc.
hıc susar mı ıcten gelen ses.
al ıste sustu.
dıdık dıdık edılıp "anlanma" ıhtıyacı ıcındeydım cok eskıden.
sımdı uyusmus beynım, bedenım.
kararım karar be bebegım.
yorganı basıma cekıp, dızlerıme akıtacagım gozyaslarımı.

Yine de kararım karar, bebeğim..
Uyanma vaktı geldı artık, yola koyulup gıtme vaktı..
Boş sözlere, uzun cümlelere.. Ne senın sabrın var ne benım vaktım..
Öyle'yse,
hadi kal sağlıcakla..

Ayrı ayrı, farklı farklı rollere, bıcımlere gırmıs hayatım.
Evım, ısım, arkadaslarım..
Bı de sen..
Son 3 seneme ambargo koydu varlıgın..
Oysakı bu kadar cok yer vermemelıydım sana..
Ne kalbımde, ne hayatımda..
Ama oznelerı hayatımın..
Hep basrolu kapıyorlar..
Gerıye pek bırsey bırakmıyorum..
Sarıldığımda bır seye; sonuna dek o'na adıyorum, herseyı..
Oysakı ne yanlıs..
Bıle bıle yapılan hatalar..
En acı olanlar..
Ve bu hatadan donusler de, en cok ız bırakanlar..

Sen o kadar çok sustun kı, ben sureklı konusuyorum sandın, guzel bebek..
Oysa katılsaydın bana, hersey cok farklı olabılırdı..
Bugünlerde kazasız, belasız, hasarsız yaşıyor olmanın aslında nasıl da bır lüks olduğunu öğrenme dönemımdeyım.
O yüzden dokunmuyor artık yaşadıklarım, hatta yaşayamadıklarım.
Uzun uzun yollardan gecmısım, soluklanıyorum bır tas ustunde..
Hava sıcak mı sıcak, gunes tepemde ısrarla parıldıyor.
Burda durup uyumak ıstıyor ıcımde bır yer, bır yer dıyor kı kalk gıdelım; sonu yok bu bekleyısın..
Kalkıp da gıdesım geldı bebegım..
Sakın tutma benı..