Biliyor musun, zor olan; yaşadığın acı ile dünyanın durduğunu sanmak değil,
acına rağmen dünyanın dönmeye devam ettiğini bilmek, kabullenmek..
Sonra bunlar sıklaştıkça alışmak..
Kafanı çevirip kendini başka bir yerde hayal etmek..
Kendi başına geleni başkasının hayatıymış gb seyretmek..
Aslında hayatta hiçbirşey öğrenemediğini görüp, kendine olan inancından şüpheler etmek...
Koyduğun hiçbir varış noktası, yeni başlangıçlara gebe olamayacak, diye üzülmek..
Filipinlere gidenler var bi yerlerde..
Berrak sular, beyaz kumlar, mavi yelkenliler..
Ne mutluydu tatil fotoğraflarında o-çocuğu ve eşi..
Oysa fotoğrafın geri planında Filipinli çocuklar, adamlar ve kadınlar mutluluktan ne kadar da uzaklardı...
Oysa deniz aynı, kumlar ve yelkenli de orada..
Ama kanoda kürek çeken adam,
midye ayıklayan kadın ve okula giden Filipinli çocuk..
Aynı manzarada baktığı başka pencerelerde mutsuzlugu ve korkuyu görüyorlardı..
Ve sen acın tazeyken güneşin doğuşuna acıyla ve isyanla bakarken;
yandaki bankta umutla bakan birileri
vardır mutlaka..