Nasıl da sinsice sebep oldunuz, kendimiz olamama masalımıza.. Kalplerimiz basınçtan sıkışıp kalmış, aklın elinde uysal birer köle.. Aklımız zincirlerinizle paslanmış.. Eylemsizlik hakim tüm hayati sorularımıza.. Kendini bul, derken riyanızdan gözlerimiz kamaşmakta.. Ah şimdi tam şu anda hayatlarımızdan ellerinizi çekmenizi ne çok isterdim... Oysa artık çok mu geç.. Çoktan sarhoş mu olduk, sözlerinizden.. Kafam boz bulanık.. Ama atacağım sizi, içimden.. Uyuşuk tüm ruhum.. Yine de savaşacağım sonuna dek.. Çünkü bu yarattığınız ben değilim. Ruhumdaki tüm izleriniz ve siz.. Hayatımdan çıkacaksınız, pişmanlıkla...